South by southwest

Bijna gedaan

Clo — Mon, 03 Aug 2009 20:44:03 +0000

We zijn nog even aan het uitblazen en wasjes aan het draaien, maar morgen is het al bijna afgelopen: we overnachten in Phoenix, Arizona en nemen een vroege binnenlandse vlucht naar, als ik me niet vergis, Chicago. Dan een andere over de Atlantic naar Brussel.

Ik zou nog even de geweldige mensen willen bedanken die ons all the local stuff hebben laten zien: Jim and Karen from Los Angeles, the mighty Black Coyote (who does not like to be photographed because it steals his soul) en natuurlijk de onverwoestbare Tante Myriam, hierboven in toepasselijke indianenpose bij de Grand Canyon.
Thank you guys!

En voor de goeie foto’s: klik hier.

Skyride en disc golf

Clo — Mon, 03 Aug 2009 20:30:48 +0000

Flagstaff ligt vlakbij de San Francisco Peaks, de hoogste bergtoppen van Arizona. Daar moesten we dus naartoe! In de winter is het een skigebied, maar nu lieten we ons langzaam naar boven takelen met de scenic skyride.

Nieuwe en aartsmoeilijke sport ontdekt: disc golf (wiki, flickr). Mik de frisbee tegen een soort mand met kettingen aan. En dat tegen een bergwand aan, op 3.000 à 4.000 meter hoogte. R.E.S.P.E.C.T. voor wie dat kan!

Flagstaff is cool

Clo — Mon, 03 Aug 2009 20:17:17 +0000

Er zijn maar drie koele steden in het Zuidwesten: San Francisco, San Diego en Flagstaff. Flagstaff ligt aan Route 66 en voor ons op de weg terug van Las Vegas / Grand Canyon en Tucson/Phoenix. We bleven er slapen in het charmante hotel Monte Vista (“Please be kind to our elevator. It is ancient and very slow”). We sliepen in de Bob Hope Suite, recht tegenover de kamer waar R.E.M. ooit verbleef.

We hadden al heel de week alleen Amerikaanse toeristen gezien, maar Flagstaff is dus where the cool people hang out. Leuke sfeer, elke avond lokale groepjes die optreden in de bars of op straat, maar vooral: een koele bries.

Overstekend wild

Clo — Mon, 03 Aug 2009 19:55:11 +0000

Overal op onze road trips zien we verkeersborden met gestileerde herten erop. En elke keer zeg ik: dat zou nu toch moeten lukken, dat wij effectief herten zien die proberen over te steken.

Welnu, in het Grand Canyon gebied kwam daar ineens een jong koppeltje elks (een soort edelhert dat officieel wapiti heet) snoepen van het sappige gazon. De man die door het wijfje even op zijn plaats werd gezet op het einde van de video is onze reisgezel Black Coyote.

Grote scheur in de grond

Clo — Mon, 03 Aug 2009 19:33:38 +0000

Te groot voor woorden, en al helemaal te groot voor foto’s met een cameraphone: de Grand Canyon. Gil heeft er een knappe panoramische foto van gemaakt.

En het straffe is, dat niemand met zekerheid weet hoe de Grand Canyon juist ontstaan is. Je kan in de Canyon kamperen en rondtrekken, maar daar moet je goed op voorhand voor boeken. Het is zelfs mogelijk om te kamperen bij de Indianenstam die helemaal beneden in de Canyon bij de rivier woont – een plek die alleen per helicopter of muilezel te bereiken is.

Als je van de juwelen van de Native Americans houdt: in het Hopi House zag ik een prachtige collectie pawn jewels. Authentieke en zeker niet goedkope juwelen, die als onderpand gegeven zijn door mensen die dringend cash nodig hadden.

Maar de grote verrassing was toch El Tovar Hotel, bijna honderd jaar oud en erg chic. We gingen er eten in het restaurant met zicht op de Canyon en ik kreeg er het mooiste dessert uit mijn leven voorgeschoteld: Strawberry mousse in a chocolate taco.

Waw.

Jawel … ik leef nog

Gil — Mon, 03 Aug 2009 19:18:39 +0000

Voor zij die dachten dat ik geveld door de varkensgriep ergens lag te sterven in het midden van de woestijn … ik moet jullie teleurstellen. Na een paar dagen downtime (in Vegas vind je alles, behalve gratis wifi die werkt) die me best wel goed gedaan hebben, heb ik de rest van de foto’s aan de flickr-set toegevoegd.

Bekijk de set: http://www.flickr.com/photos/plaquet/sets/72157621675258117/

Bekijk de slideshow: http://www.flickr.com/photos/plaquet/sets/72157621675258117/show/

Las Vegas casino’s zijn eigenlijk Vlaamse zangers

Clo — Mon, 03 Aug 2009 18:59:49 +0000

De eerste uren in Las Vegas loop je verdwaasd rond te draaien als een konijntje voor een lichtbak. Elk casino heeft een hotel, of omgekeerd. Er hangen nergens uurwerken en de uitgang is nooit echt duidelijk zichtbaar. Het effect is uitermate desoriënterend en zelfs wat hypnotiserend, maar we vermoeden dat dat juist de bedoeling is.

Na een dag of zo hadden Gil en ik eindelijk door hoe je de verschillende hotel/casino’s langs de “strip” het best kan catalogeren. Je kan al die verschillende stijlen namelijk heel makkelijk vergelijken met ons nationaal zangtalent.

Luxor = Milk Inc
Je hebt al meteen de neiging om “Goeienavond Sportpaleis!” te roepen als je binnen komt, en je kan zelfs logeren in één van de schuine wanden van de pyramide. Wij sliepen in één van de torens, want de kamers in de pyramide zijn maar half zo groot wegens schuin.
Awards: beste expo (volgens Gil): Bodies, een spin-off van Körperwelt; meest irritante artiest: Carrot Top.

Excalibur = K3
Stikt van de kleine ettertjes. De “arcade” heeft zijn beste tijd gehad. We hebben daar de zieligste Whack-a-mole ooit uitgeprobeerd: van de zes mollen waren er vier dood, één piepte alleen nog maar en de enige overlevende kreeg dus alle klappen.

Flamingo = Lou en de Hollywood Bananas
Nog één van de casino’s oude stijl, met een snuifje mafia.

Paris = Jo Lemaire
Een klassieker voor verliefde koppeltjes. In de toiletten krijg je geen muzak maar Franse les: “What happens here, stays here. Ski spasse ici, reste ici.”
Awards: beste toiletten, meest sexy waitresses (badpak met achterflapje), beste buffet.

Imperial = Guido Belcanto
Heerlijk retro sfeertje, maar al een beetje “onderkomen” zoals ze zeggen.
Awards: beste expo The Car Collection – meer dan 250 oldtimers en classic cars, en ze staan nog te koop ook.

Venetian = Laura Lynn
Gil werd misselijk van de zingende gondeliers.
Awards: meligste sfeer

New York New York = Arno
Onze favoriet, onder meer voor de “4 course meal” in de Pour24, vlak naast Coyote Ugly. Een proevertje van vier Amerikaanse bieren.
Awards: beste arcade, beste buffet, beste bar (“Pour24″), Manhattan Express (volgens Gil)

Caesar’s = Helmut Lotti
Awards: beste shops (Forum), beste shows (wij hebben Jerry Seinfeld live gezien!).

Bellagio = La Esterella
Oude glorie die wel overeind blijft.
Awards: meest “classy”, beste oooooohhh moment – de dansende fonteinen, natuurlijk.

Stratosphere = Praga Khan
Meer dan 100 verdiepingen hoog!
Awards: beste attractie (volgens Clo): Big Shot (foto volgt), meest deprimerende “mall”

BONUS TIP: het best bewaarde geheim van Las Vegas zijn de parkings. Elk hotel heeft gratis “self parking” maar ze willen niet dat je die vindt. Je kan dus makkelijk van de ene attractie naar de andere rijden met de auto, zolang je maar achterin de hotels parkeert. Best onderhouden parking is die van het peperdure Wynn.

Clo en Gil in Las Vegas: korte inleiding

Clo — Mon, 03 Aug 2009 08:13:24 +0000

De aandachtige bloglezer zal gemerkt hebben dat we tussen Tucson en Vegas een paar dagen offline geweest zijn. Er gingen verschillende geruchten de ronde:

Clo had varkensgriep gekregen
Clo had een tattoo laten zetten en haar moeder mocht het nog niet weten
Clo en Gil hadden zich door een Elvis lookalike laten trouwen en Clo haar moeder mocht het nog niet weten
Clo en Gil hun geld was al op de eerste avond volledig vergokt

Niets van dat alles is echter waar. We waren namelijk allebei onze Amerikaanse stekkers vergeten, dus van bloggen kwam niet veel in huis. Maar dat halen we snel in met een aantal korte blog posts over leven en eten in Vegas.

Om mee te beginnen: wat trek je aan in erg groot uitgevallen Sinksenfoor in het midden van de Nevadawoestijn. Welnu, de dress code voor Las Vegas is erg simpel:

Als je een strak jong lijf hebt en het evenwichtsgevoel van een circusartiest, dan draag je een tanga, een superkort en felgekleurd kokerjurkje, en killer shoes met hakken van 9 centimeter hoog. Tussen al de call girls en show girls val je totaal niet op.
Voor al de rest: in Las Vegas kan je werkelijk dragen wat je wil. Ook als je, zoals een niet onaanzienlijk deel van de bezoekers, meer dan 200 kilo weegt. Vegas is namelijk niet alleen de hoofdstad van de kitsch, maar ook die van de all you can eat buffetten.

En omdat de eerste categorie van strakke jonge lijven toch niets eet behalve een glaasje champagne en twee blaadjes sla, is er meer dan genoeg om je drie keer per dag helemaal verloren te eten.

De triomfboog van Herbert Hoover

Clo — Mon, 03 Aug 2009 07:49:03 +0000

Gelezen in het overigens uitstekende Good Magazine van deze maand:

Dams are functional solutions, but they are essentially temporary ones: If you ask an engineer how long any of those dams will last, they will likely say something like 50 years, at which point the costs of maintenance and chances of failure start to rise dramatically. [...] Because it can cost far more to get them up to code than to demolish them, we’re at the point, for the first time in history, where we see more dams razed than rising on America’s rivers.

Toch ben ik er redelijk zeker van dat de Hoover Dam nog niet op het opblaaslijstje staat. Toen we er passeerden waren ze net het allerlaatste betonblok aan het gieten voor een indrukwekkende spanbrug over de Colorado, vlak naast de dam zelf.

Heel indrukwekkend, echt waar. Zo indrukwekkend dat ook deze plek, net als pakweg de Eiffeltoren en de Golden Gate brug, wordt uitverkoren door zelfmoordenaars. Wat ze niet weten is, dat door de kuipvorm van de constructie, ze in stukken en brokken over het beton worden uitgespreid – een echte afgang in vergelijking met de spectaculaire PLONS in de Colorado-rivier die ze zich misschien hadden voorgesteld. De lichaamsdelen en bloederige wreven worden altijd netjes door het personeel van de Hoover dam verwijderd, omdat het echt géén gezicht is voor de horden toeristen die elke dag de dam komen bewonderen.

Aan de andere kant van de dam zie je Lake Mead. Als je goed kijkt zie je dat het niveau sinds de creatie van het meer al flink gezakt is. Ook alweer uit Good Magazine: Lake Mead is drying up.

The water from Lake Mead [...] irrigates a million acres of crops in the United States and Mexico, and supplies water to tens of millions of people. Its mighty Hoover Dam generates enough electricity to power a half-million homes. Additionally, the power from Hoover Dam is used to carry water up and across the Sierra Nevada Mountains on its way to Southern California.

Naar het schijnt zou, als de waterconsumptie aan dit tempo doorgaat, Lake Mead opgedroogd zijn tegen 2050. Maar helemaal zeker is dat niet.

Yay, Route 66!

Clo — Mon, 03 Aug 2009 07:25:52 +0000

Onderweg reden we tot mijn grote vreugde een aantal miles op de historische Route 66, met zijn ruime keuze aan “would you like fries with that” eetgelegenheden en souvenirzaakjes die volledig afgestemd zijn op wie zich, al dan niet terecht, “born to be wild” voelt.

Voor de rest: het kan cliché klinken, maar de weg van Arizona naar Nevada is lang, de woestijn in al zijn varianten is scorchio, en je kan maar beter flesjes water, een sterke blaas, volle batterijen voor al je gadgets en een aantal puike speellijstjes op de ipod hebben voordat je vertrekt.