Bijna gedaan

We zijn nog even aan het uitblazen en wasjes aan het draaien, maar morgen is het al bijna afgelopen: we overnachten in Phoenix, Arizona en nemen een vroege binnenlandse vlucht naar, als ik me niet vergis, Chicago. Dan een andere over de Atlantic naar Brussel.

Ik zou nog even de geweldige mensen willen bedanken die ons all the local stuff hebben laten zien: Jim and Karen from Los Angeles, the mighty Black Coyote (who does not like to be photographed because it steals his soul) en natuurlijk de onverwoestbare Tante Myriam, hierboven in toepasselijke indianenpose bij de Grand Canyon.
Thank you guys!

En voor de goeie foto’s: klik hier.

Skyride en disc golf

Flagstaff ligt vlakbij de San Francisco Peaks, de hoogste bergtoppen van Arizona. Daar moesten we dus naartoe! In de winter is het een skigebied, maar nu lieten we ons langzaam naar boven takelen met de scenic skyride.

Nieuwe en aartsmoeilijke sport ontdekt: disc golf (wiki, flickr). Mik de frisbee tegen een soort mand met kettingen aan. En dat tegen een bergwand aan, op 3.000 à 4.000 meter hoogte. R.E.S.P.E.C.T. voor wie dat kan!

Flagstaff is cool

Er zijn maar drie koele steden in het Zuidwesten: San Francisco, San Diego en Flagstaff. Flagstaff ligt aan Route 66 en voor ons op de weg terug van Las Vegas / Grand Canyon en Tucson/Phoenix. We bleven er slapen in het charmante hotel Monte Vista (“Please be kind to our elevator. It is ancient and very slow”). We sliepen in de Bob Hope Suite, recht tegenover de kamer waar R.E.M. ooit verbleef.

We hadden al heel de week alleen Amerikaanse toeristen gezien, maar Flagstaff is dus where the cool people hang out. Leuke sfeer, elke avond lokale groepjes die optreden in de bars of op straat, maar vooral: een koele bries.

Overstekend wild

Overal op onze road trips zien we verkeersborden met gestileerde herten erop. En elke keer zeg ik: dat zou nu toch moeten lukken, dat wij effectief herten zien die proberen over te steken.

Welnu, in het Grand Canyon gebied kwam daar ineens een jong koppeltje elks (een soort edelhert dat officieel wapiti heet) snoepen van het sappige gazon. De man die door het wijfje even op zijn plaats werd gezet op het einde van de video is onze reisgezel Black Coyote.

Grote scheur in de grond

Te groot voor woorden, en al helemaal te groot voor foto’s met een cameraphone: de Grand Canyon. Gil heeft er een knappe panoramische foto van gemaakt.

En het straffe is, dat niemand met zekerheid weet hoe de Grand Canyon juist ontstaan is. Je kan in de Canyon kamperen en rondtrekken, maar daar moet je goed op voorhand voor boeken. Het is zelfs mogelijk om te kamperen bij de Indianenstam die helemaal beneden in de Canyon bij de rivier woont – een plek die alleen per helicopter of muilezel te bereiken is.

Als je van de juwelen van de Native Americans houdt: in het Hopi House zag ik een prachtige collectie pawn jewels.  Authentieke en zeker niet goedkope juwelen, die als onderpand gegeven zijn door mensen die dringend cash nodig hadden.

Maar de grote verrassing was toch El Tovar Hotel, bijna honderd jaar oud en erg chic. We gingen er eten in het restaurant met zicht op de Canyon en ik kreeg er het mooiste dessert uit mijn leven voorgeschoteld: Strawberry mousse in a chocolate taco.

Waw.

Jawel … ik leef nog

Voor zij die dachten dat ik geveld door de varkensgriep ergens lag te sterven in het midden van de woestijn … ik moet jullie teleurstellen. Na een paar dagen downtime (in Vegas vind je alles, behalve gratis wifi die werkt) die me best wel goed gedaan hebben, heb ik de rest van de foto’s aan de flickr-set toegevoegd.

Bekijk de set: http://www.flickr.com/photos/plaquet/sets/72157621675258117/

Bekijk de slideshow: http://www.flickr.com/photos/plaquet/sets/72157621675258117/show/

Las Vegas casino’s zijn eigenlijk Vlaamse zangers

De eerste uren in Las Vegas loop je verdwaasd rond te draaien als een konijntje voor een lichtbak. Elk casino heeft een hotel, of omgekeerd. Er hangen nergens uurwerken en de uitgang is nooit echt duidelijk zichtbaar. Het effect is uitermate desoriënterend en zelfs wat hypnotiserend, maar we vermoeden dat dat juist de bedoeling is.

Na een dag of zo hadden Gil en ik eindelijk door hoe je de verschillende hotel/casino’s langs de “strip” het best kan catalogeren. Je kan al die verschillende stijlen namelijk heel makkelijk vergelijken met ons nationaal zangtalent.

Luxor =  Milk Inc
Je hebt al meteen de neiging om “Goeienavond Sportpaleis!” te roepen als je binnen komt, en je kan zelfs logeren in één van de schuine wanden van de pyramide. Wij sliepen in één van de torens, want de kamers in de pyramide zijn maar half zo groot wegens schuin.
Awards: beste expo (volgens Gil): Bodies, een spin-off van Körperwelt; meest irritante artiest: Carrot Top.

Excalibur = K3
Stikt van de kleine ettertjes. De “arcade” heeft zijn beste tijd gehad. We hebben daar de zieligste Whack-a-mole ooit uitgeprobeerd: van de zes mollen waren er vier dood, één piepte alleen nog maar en de enige overlevende kreeg dus alle klappen.

Flamingo = Lou en de Hollywood Bananas
Nog één van de casino’s oude stijl, met een snuifje mafia.

Paris = Jo Lemaire
Een klassieker voor verliefde koppeltjes. In de toiletten krijg je geen muzak maar Franse les: “What happens here, stays here. Ski spasse ici, reste ici.”
Awards: beste toiletten, meest sexy waitresses (badpak met achterflapje), beste buffet.

Imperial = Guido Belcanto
Heerlijk retro sfeertje, maar al een beetje “onderkomen” zoals ze zeggen.
Awards: beste expo The Car Collection – meer dan 250 oldtimers en classic cars, en ze staan nog te koop ook.

Venetian = Laura Lynn
Gil werd misselijk van de zingende gondeliers.
Awards: meligste sfeer

New York New York = Arno
Onze favoriet, onder meer voor de “4 course meal” in de Pour24, vlak naast Coyote Ugly. Een proevertje van vier Amerikaanse bieren.
Awards: beste arcade, beste buffet, beste bar (“Pour24″), Manhattan Express (volgens Gil)

Caesar’s = Helmut Lotti
Awards: beste shops (Forum), beste shows (wij hebben Jerry Seinfeld live gezien!).

Bellagio = La Esterella
Oude glorie die wel overeind blijft.
Awards: meest “classy”, beste oooooohhh moment – de dansende fonteinen, natuurlijk.

Stratosphere = Praga Khan
Meer dan 100 verdiepingen hoog!
Awards: beste attractie (volgens Clo): Big Shot (foto volgt), meest deprimerende “mall”

BONUS TIP: het best bewaarde geheim van Las Vegas zijn de parkings. Elk hotel heeft gratis “self parking” maar ze willen niet dat je die vindt. Je kan dus makkelijk van de ene attractie naar de andere rijden met de auto, zolang je maar achterin de hotels parkeert. Best onderhouden parking is die van het peperdure Wynn.

Clo en Gil in Las Vegas: korte inleiding

De aandachtige bloglezer zal gemerkt hebben dat we tussen Tucson en Vegas een paar dagen offline geweest zijn. Er gingen verschillende geruchten de ronde:

• Clo had varkensgriep gekregen
• Clo had een tattoo laten zetten en haar moeder mocht het nog niet weten
• Clo en Gil hadden zich door een Elvis lookalike laten trouwen en Clo haar moeder mocht het nog niet weten
• Clo en Gil hun geld was al op de eerste avond volledig vergokt

Niets van dat alles is echter waar. We waren namelijk allebei onze Amerikaanse stekkers vergeten, dus van bloggen kwam niet veel in huis. Maar dat halen we snel in met een aantal korte blog posts over leven en eten in Vegas.

Om mee te beginnen: wat trek je aan in erg groot uitgevallen Sinksenfoor in het midden van de Nevadawoestijn. Welnu, de dress code voor Las Vegas is erg simpel:

1. Als je een strak jong lijf hebt en het evenwichtsgevoel van een circusartiest, dan draag je een tanga, een superkort en felgekleurd kokerjurkje, en killer shoes met hakken van 9 centimeter hoog. Tussen al de call girls en show girls val je totaal niet op.
2. Voor al de rest: in Las Vegas kan je werkelijk dragen wat je wil. Ook als je, zoals een niet onaanzienlijk deel van de bezoekers, meer dan 200 kilo weegt. Vegas is namelijk niet alleen de hoofdstad van de kitsch, maar ook die van de all you can eat buffetten.

En omdat de eerste categorie van strakke jonge lijven toch niets eet behalve een glaasje champagne en twee blaadjes sla, is er meer dan genoeg om je drie keer per dag helemaal verloren te eten.

De triomfboog van Herbert Hoover

Gelezen in het overigens uitstekende Good Magazine van deze maand:

Dams are functional solutions, but they are essentially temporary ones: If you ask an engineer how long any of those dams will last, they will likely say something like 50 years, at which point the costs of maintenance and chances of failure start to rise dramatically. [...] Because it can cost far more to get them up to code than to demolish them, we’re at the point, for the first time in history, where we see more dams razed than rising on America’s rivers.

Toch ben ik er redelijk zeker van dat de Hoover Dam nog niet op het opblaaslijstje staat. Toen we er passeerden waren ze net het allerlaatste betonblok aan het gieten voor een indrukwekkende spanbrug over de Colorado, vlak naast de dam zelf.

Heel indrukwekkend, echt waar. Zo indrukwekkend dat ook deze plek, net als pakweg de Eiffeltoren en de Golden Gate brug, wordt uitverkoren door zelfmoordenaars. Wat ze niet weten is, dat door de kuipvorm van de constructie, ze in stukken en brokken over het beton worden uitgespreid – een echte afgang in vergelijking met de spectaculaire PLONS in de Colorado-rivier die ze zich misschien hadden voorgesteld. De lichaamsdelen en bloederige wreven worden altijd netjes door het personeel van de Hoover dam verwijderd, omdat het echt géén gezicht is voor de horden toeristen die elke dag de dam komen bewonderen.

Aan de andere kant van de dam zie je Lake Mead. Als je goed kijkt zie je dat het niveau sinds de creatie van het meer al flink gezakt is. Ook alweer uit Good Magazine: Lake Mead is drying up.

The water from Lake Mead [...] irrigates a million acres of crops in the United States and Mexico, and supplies water to tens of millions of people. Its mighty Hoover Dam generates enough electricity to power a half-million homes. Additionally, the power from Hoover Dam is used to carry water up and across the Sierra Nevada Mountains on its way to Southern California.

Naar het schijnt zou, als de waterconsumptie aan dit tempo doorgaat, Lake Mead opgedroogd zijn tegen 2050. Maar helemaal zeker is dat niet.

Yay, Route 66!

Onderweg reden we tot mijn grote vreugde een aantal miles op de historische Route 66, met zijn ruime keuze aan “would you like fries with that” eetgelegenheden en souvenirzaakjes die volledig afgestemd zijn op wie zich, al dan niet terecht, “born to be wild” voelt.

Voor de rest: het kan cliché klinken, maar de weg van Arizona naar Nevada is lang, de woestijn in al zijn varianten is scorchio, en je kan maar beter flesjes water, een sterke blaas, volle batterijen voor al je gadgets en een aantal puike speellijstjes op de ipod hebben voordat je vertrekt.

Uitgaan, Mexicaanse stijl

Op de avond voor we naar Las Vegas vertrokken, gingen we met onze kersverse reisgezellen Tante Myriam en Black Coyote naar het befaamde Mexicaanse restaurant Guadalajara in Tucson, Arizona. De eigenaar is afkomstig uit Mexico, zijn vrouw uit Alaska. Hebben mekaar ongetwijfeld via Facebook leren kennen, maar hun restaurant is een grote hit en werd onlangs nog uitgebreid.

De salsa wordt er vers aan je tafel bereid door een deerne in Mexicaanse klederdracht, en als je geluk hebt komt er een Mexicaans bandje liedjes zingen die hilarisch zijn als je geen Spaans spreekt, maar naar het schijnt over heel tragische en fatale liefdeshistories gaan.

Daarna gingen we aan de toog hangen in Che’s Lounge in 4th Street, naar Tucson-normen een levendige uitgaansbuurt.  Vooral populair bij studenten, en ik vond niet minder dan drie dingen heel interessant aan de bar:

1. de kunstwerken van lokale artiesten aan de muur
2. de al ietwat Mexicaanse sfeer
3. de Hoegaerden van ‘t vat, die je trouwens bestelt als “Ho Garden”

Black Coyote spreekt  ook Spaans en gaf me volgende gouden tip mee voor mijn toekomstige “Under the Volcano” trip naar Mexico. Je hoeft, als je uitgaat in Mexico, eigenlijk maar twee zinnen Spaans kennen:

• Otra servesa por favor.
• Donde esta el baño?
• Otra servesa por favor.
• Donde esta el baño?

(Etc.)

Hoe de apen Biosphere2 verknalden

Biosphere2 is een gigantisch futuristisch terrarium middenin de woestijn van Arizona. Van 26 september 1991 tot 26 september 1993 zaten daarin niet alleen termieten, kakkerlakken, bijen, kippen, varkens en geiten maar ook acht wetenschappers en vier apen.

Die termieten en kakkerlakken dat ging nog: die waren nodig voor de afvalverwerking. De bijen gingen er al na een paar weken aan, want het glas van UV-bestendig dus de arme diertjes konden zich niet meer oriënteren en vlogen zich te pletter. De kippen, varken en geiten voorzagen de acht wetenschappers van voedsel. Maar van die vier apen, daar kregen ze al snel dik spijt van.

De apen waren echt brutale etterbakken. In de “tropisch regenwoud” afdeling bekogelden ze de bemanningsleden met rot fruit en uitwerpselen elke keer als die te dicht bij hun bananenboom kwamen. Eén van de mannetjesapen was zo dom om in de machinekamer een algemene kortsluiting te veroorzaken. Hij kreeg verdiend een Darwin award en overleefde zijn gepeuter aan de hoogspanningskast vanzelfsprekend niet. Maar dat gaf niet, want ondertussen waren er nog drie kleine aapjes geboren, die er een sport van maakten om de door zuurstof- en voedseltekort uitgeputte wetenschappers het leven elke dag opnieuw tot een hel te maken. Met hun laatste beetje fut zetten de acht vallen op om de rotzakken te vangen en op te sluiten. Met succes, maar het was een pyrrhus-overwinning. De dagelijkse apenstreken hadden hen geknakt.

De pers merkte op hoe futloos en uitgeput de acht weer uit Biosphere2 kwamen gestrompeld. De grijnzende apen werden afgevoerd naar de dierentuin van San Diego.
Er kwam nog een tweede missie, maar de lol was eraf.
Gil bezocht Biosphere2, dat eigenlijk een proeftuin voor een ruimtekolonie was, drie jaar geleden. De infrastructuur was toen slecht onderhouden, en van de flora en fauna in de serres zelf bleef weinig over.
Daar was deze keer zichtbaar verandering in gekomen. Je ziet nog duidelijk de jaren negentig stijl in het interieur maar de peperdure en ietwat naïeve ruimtedroom heeft plaatsgemaakt voor ecologisch onderzoek, onder meer naar het effect van langdurige hittegolven op de stressbestendigheid van planten.
Biosphere2 was volgens wikipedia een belangrijke inspiratie voor Big Brother en De Gouden Kooi. Het was dus geen verloren moeite.
Maar de apen, die hebben hun kans op een plekje in de ruimte voorgoed verknald.

Hydrate, dehydrate

In Amerika moet je nooit ver zoeken naar een toilet. Ze zijn altijd gratis en meestal redelijk proper. Onderstaand icoontje, een ontwerp van Susan Kare, hangt trouwens op de deur van de damestoiletten in het Apple Hoofdkwartier in Cupertino.

Nu we de woestijn in trekken, komen we in een eindeloze cyclus terecht van drinken, naar toilet gaan, drinken, en weer naar toilet gaan. Dat kan ook niet anders als je langs Highway 10 trekt, waar een cactus met kogelgaten of een zandwervelstormpje het spannendste is dat je kan overkomen.

De plek middenin de woestijn waar voor de rest geen hol te zien is, maar waar iedereen naar toilet gaat, heet Blythe.  Ze omschrijven zichzelf liever als “a community with a charming past, compelling present and dynamic future!” maar ik blijf erbij: verveling en hitte vormen hier een dodelijke combinatie. Snel naar toilet, weer een beker cola met ijs in de lokale McDonald’s scoren, en weer de highway op.

Het laatste koele plekje voor de woestijn

“Ne rijke mens is iet oardig,” zei mijn grootvader vroeger. We hebben mediamagnaat Hearst al gehad met zijn buitenverblijfje, maar hij was niet de enige die koppig volhield tot hij kreeg wat hij wou. In de jaren ’30 keek de jonge ingenieur Francis F. Crocker omhoog naar Mt St Jacinto in Palm Springs en hij dacht: “I want to go up there where it’s nice and cool“. En niet door de berg te beklimmen, maar met een gondel zoals ze die ook in Zwitserland kennen.
Pas in de jaren zestig kon je voor het eerst met de Aerial Tramway de meer dan 10.000 voet naar omhoog, om daar dan geheel in de stijl van die tijd te gaan wandelen en kamperen.

Het hele gedoe is al wat van zijn glorie verloren maar alleen al voor het uitzicht (en het feit natuurlijk dat het er inderdaad “nice and cool” is), loont het de moeite om de 22 dollar per persoon neer te tellen en je naar boven te laten hijsen in een wiebelende “aerial tramway”.

En dan nog eentje in de reeks “weird shit”: Fry’s Electronics

Stel dat je zelf een computer in elkaar wil knutselen, dan moet je voor alle onderdelen naar Fry’s Electronics. Wij gingen ernaar toe omdat ik al een tijdje zoek naar een videokabeltje voor mijn HP Mini.

Fry’s Electronics is een ietwat oubollig grootwarenhuis voor electronica, en elke Fry’s heeft zijn eigen thema. Die aan 2311 N Hollywood Way, Burbank heeft als thema “Alien”. De pret begint al op de parking:

Binnenin, tussen alle moederborden, kabeltjes en pc-batterijen door, wordt het thema consequent doorgetrokken:

Onder de tentakels zie je de pc-parafernalia. We gingen naar buiten met honderd dollar aan Nintendo-games, die hier maar half zo veel kosten als in België, met de lage dollar en zo.

Maar een kabeltje voor mijn HP Mini, dat hadden ze niet.

Luie zondag in L.A.

Perfect voor een zondag: tentoonstellingen en lunch in de tuin van het Getty Center in Los Angeles. Toegang is, zoals veel dingen in Los Angeles, gratis. Je bent, zoals vaak in Los Angeles, wel 15 dollar kwijt aan parking.

Getty was een verwoed kunstverzamelaar en hier in L.A. kan je zijn collectie van Westerse kunst uit de middeleeuwen zien. Maar het gebouw en de mooie rustige tuinen op zich zijn ook al zeker de moeite waard. Dit is ook één van de plekken waar je een prachtig uitzicht hebt over Los Angeles zelf.

We bezochten natuurlijk de fotografietentoonstellingen, met onder meer werk van Paul Outerbridge (die kleurfotografie zowat heeft uitgevonden) en ene Jo Ann Callis (niet mijn genre).Ik herinner me vooral die ene foto die Richard C. Miller in 1947 van een heel jonge Marilyn Monroe maakte, toen nog Norma Jeane Dougherty. Ze draagt haar eigen trouwjurk en ziet er bijna vroom uit. Bijna, want je ziet wel al een beetje de sterretjes in haar ogen blinken.

Waar in L.A. vind je de/het beste…

• restaurant in een winkel: Barney Greengrass, Barneys New York, 9570 Wilshire Blvd
• flan: La Paella, 476 S. San Vicente Blvd
• zelfgemaakt ijs: Carmela Ice Cream, Culver City Farmers Market elke dinsdag op Main Street tussen Venice en Culver Blvd
• versgemaakte pasta: All’ Angelo, 7166 Melrose Ave.
• zomercocktail: Tijuana Brass, Roger Room, 370 N. La Clenega Blvd
• ijskoffie: Lamill Coffee, 1636 Silver Lake Blvd
• lokaal bier: Craftsman Brewing Co.
• wortelcake: Porto’s Bakery, 315 N. Brand Blvd
• patio waar je een slaatje kan eten: Lemonade, 9001 Beverly Blvd
• restaurant voor een “man date”: Wurstküche, 800 E. 3rd St.

Meer van dat op LAMag.com. Als je het “Los Angeles” maandblad in de rekken ziet liggen: meenemen. Staat boordevol originele tips voor eten, drinken, uitgaan en shoppen!

Een dag in Los Angeles

Als je het bord “Los Angeles City Limits” ziet, dan ben je er nog lang niet. Want LA is een erg uitgestrekte stad – in totaal 120 kilometer lang. Je ziet wel bussen rijden (met fietsen voorop op de grille vastgemaakt) maar zelf zeggen ze in LA dat hun “public transport” “a joke” is. Je kan dus beter overal met de auto naartoe, al zal elke parkeerplek je tussen de 6 en de 10 dollar kosten.

Downtown LA is erg rustig op een zaterdag, maar dat komt natuurlijk omdat niemand daar echt woont. Walt Disney Concert Hall maakt deel uit van een grotere groep ambitieuze gebouwen, die na jarenlang gekibbel en getouwtrek van LA een culturele stad moesten maken. Het gebouw is volledig bedekt met titanium en dat was niet zo’n goed idee: het kost enorm veel geld om het schoon te houden in al die smog, en sommige stukken hebben ze weer grof moeten schuren want mensen aan de overkant werden levend gegrild door de weerkaatsing van de zon in de holle oppervlakten.

Langs de kant van de highway langs de kust van California ga je soms eigenaardige oude bellen zien op een soort staf. Dat zijn de Mission Bell Markers van El Camino Real, de “koninklijke” weg tussen San Francisco en San Diego. In de tijd van de missionarissen was het de bedoeling om een “mission” te hebben op elke dagtrip (per ezel) en de bellen verwijzen daarnaar. Eén van die bellen staat op de binnenplaats van de vrij bescheiden uitziende Cathedral of Our Lady of the Angels. Het loont toch de moeite om deze cathedraal binnen te gaan, al was het maar om de indrukwkkende religieuze wandtapijten uit Wielsbeke te bewonderen.

Avila Adobe (gratis toegankelijk) is het oudste gebouw van Los Angeles, al is het nog niet eens 200 jaar oud. Het ligt in de buurt van het El Pueblo park, middenin de oude stadskern van Los Angeles. Je moet eerst door het nogal folkloristische Olvera Street met kraampjes vol latino kitsch maar je leert er wel veel over de Spaanse voorgeschiedenis van LA.

Nog zo’n “tourist trap” is natuurlijk Grauman’s Chinese Theatre, de beroemste cinema ter wereld. Het is daar dat beroemde sterren als Marilyn Monroe, ongetwijfeld vloekend dat hun mooiste schoenen zo naar de kl… gingen, een afdruk achterlieten in het cement. Hier begint ook de beroemde Walk of Fame op Hollywood Boulevard. Op zaterdag zie je hier allerlei freaks verkleed als Superman of Edward Scissorhands, wat vooral grappig is als je hen mee ziet aanschuiven voor de toiletten in Kodak Center. Daar kan je trouwens op de 4de verdieping een redelijk OK foto nemen van de Hollywood letters in de heuvels.

Een echte aanrader zijn de La Brea Tar Pits, een vrij toegankelijk openluchtmuseum van voorhistorische, af en toe hete lucht opburpende grote teerputten. Met mijn legendarische onhandigheid had ik natuurlijk direct een zwarte teerplek op mijn shirt, maar één van de geologen die bezig zijn met het uit de teer vissen en hakken van de beenderen van sabeltandtijgers en dergelijke zei me dat het onvermijdelijk is: kindjes vinden het onweerstaanbaar om met stokjes in de warme teer te koteren en er dan mee op de leuningen te schrijven. De batterij van mijn cameraphone was plat toen we daar aankwamen maar je moet zeker naar dit fragment uit Dirty Jobs kijken, waarin Mike Rowe meehelpt bij het onderzoekswerk en zijn cameraman Doug zijn evenwicht verliest en in de zwarte smurrie trapt.

De navel van het burgeruniversum

Een tip uit de Wired van deze maand: Original Tommy’s Hamburgers op 2575 W. Beverly Blvd.

In [Thomas Pynchon's latest book] Inherent Vice, everyone has the perpetual munchies, and they refuel at this “burger navel of the universe.”
Wired.com – The Unofficial Thomas Pynchon Guide to LA

Laat je niet wijsmaken dat je naar Pink’s moet op 709 N La Brea Ave , want dan ga je als een onnozelaar urenlang staan aanschuiven voor een “historische” hotdog.

Nee, dan de Moeder van Alle Hamburgers bij de Tommy’s waar meer dan 60 jaar geleden de legende begon. Ik koos voor een #1, met beker coca-cola die je zelf onder een afdakje moet gaan tanken, bijna-Belgische frieten, en natuurlijk een perfecte hamburger met net niet te pikante chili sauce.  Er wordt gefluisterd dat ze in Los Angeles chili sauce op alles doen, maar als dikke laag op een goeie hamburger smaakt het hemels.

Lunch in Santa Barbara

Het lag aanlokkelijk te blinken onderweg naar Los Angeles en we hadden honger: Santa Barbara. Bijnaam: the American Riviera. Hier is het altijd vakantie, lijkt het wel, en we bestelden een indrukwekkende sandwich en burger met sweet potato fries in Eladio’s vlakbij de pier. Ze waren precies een beetje overrompeld tijdens lunch maar zoals Marilyn Monroe vroeger placht te zeggen What’s worth having is worth waiting for. De Stella die je hier Gil ziet drinken is overal te krijgen en vreemd genoeg het chiquere bier hier.

Het is niet makkelijk om waiter te zijn in Amerika. Langs de ene kant moet je de klanten zo happy mogelijk houden, want daarvan hangt af of de tip 15% of 25% is. Langs de andere kant moet je hen zo snel mogelijk weer buitenwerken, want dan kan het restaurant meer klanten bedienen op één avond. Het is dus niet ongewoon dat ze drie keer “Need anything else?” komen vragen en ongevraagd gratis water-met-ijs op je tafel komen zetten. Maar wees op je hoede van zodra één van je disgenoten zijn of haar bord leeg heeft. Want dan volgt een “Would you like a dessert?” en als je nee zegt, ligt vijf seconden later de rekening op tafel. Zo van: betalen. Opzouten.